کانون شرق نو

اولا التماس دعا بخاطر لیالی قدر و قبولی طاعات عبادات عزیزان دوما عذر خواهی میکنم که این مطلبو

 دیر گذاشتم واقعا فکر میکردم بقیه دوستان اشاره کرده باشنداما امروز که سر زدم دیدم فقط یک اشاره

کوتاه انهم ناقص بسیار متاثر شدم . من از آقای زاهدی دوست عزیزم تشکر میکنم که به این فکر بودند .

ولی باید یادآور شوم نود دومین سال استقلال ماست نه نود یکمین .

۲۸اسد   نود دومین سالروز استقلال میهن  بر همه افغانان مبارک.

افتخارات و ارزوهای بر باد رفته

روز استقلال و به دست آوردن آزادی برای مردم یک کشور از مهمترین روزهای زندگی شان به حساب می آید، روز استقلال روز ملی یک کشور است که در آن تمام شهروندان یک کشور با فداکاری، ایثار و حفظ وحدت و همبستگی ملی توانسته اند، دست استعمار و کشورهای سلطه جو را از کشورشان کوتاه سازند. از اینرو این روز به همه مردم تعلق دارد و آنها در این روز احساس غرور و سرفرازی می کنند.

مردم افغانستان نود دوسال پیش تحت رهبری شخصیت آزادیخواه و مردم دوست شاه امان الله خان موفق شدند استقلال کامل شان را به دست آوردند. مردم امیدوار بودند که با کسب استقلال و برخوردار شدن از حاکمیت ملی بتوانند به خودکفایی برسند و مسیر ترقی، پیشرفت و توسعه همه جانبه را نیز با موفقیت بپیمایند و اساس یک افغانستان نوین و به دور از تبعیض، استبداد و انحصار را پایه گذاری نمایند.

متاسفانه این آرزوهای دیرینه مردم به برگ و بار ننشست و امیدهای مردم در میان گرد و غبارهای عصبیت های دینی و قومی به فراموشی سپرده شد و بار دیگر امتیازخواهی ها، برتری جویی ها و انحصارطلبی ها به شکل و شمایل دیگر تبارز پیدا کرد و وحدت و یکپارچگی مردم افغانستان را از بین برد و احساس های فروملی را تقویت کرد. احساس هایی که بر محور هویت های کوچک و پراکنده شکل می گرفت و به صورت منفرد و جداگانه در گوشه و کنار کشور قد می کشید.

از زمان استقلال کشور تا امروز، افغانستان و مردم آن فراز و فرودهای زیادی را پشت سر گذاشته و از پیچیدگی ها و تنگناهای زیادی عبور کرده است. اما کمتر دوره ای را تجربه کرده است که در آن افغانستان به عنوان یک کشوری شناخته شده باشد که اقوام، مذاهب، ادیان و نژادهای مختلف را در خود جا داده است. در اغلب مقاطع تاریخی سرزمین افغانستان تنها در محدوده یک قوم، مذهب و یا نژاد تعریف شده و اقوام و مذاهب دیگر جزو شهروندان کشور به شمار نیامده است. این تفکر فرایند ملت سازی و شکل گیری یک هویت ملی را در کشور با چالش مواجه کرده و تفرق، نفاق و انشقاق را در عرصه ملی دامن زده است.

دور جدید از حکومتداری در افغانستان بار دیگر امیدواری های مردم را زنده کرد و تلاش های جمعی را در راستای مشارکت ملی، قانونمندی و عدالت اجتماعی سازماندهی نمود اگرچه این آرزوها نیز در سالهای اخیر در آتش ناامنی ها، بی عدالتی ها و سمت گرایی ها کمرنگ جلوه کرد؛ اما به هر حال جرقه های آن در کشور هنوز خاموش نگردیده و آخرین کوشش ها در راه حفظ استقلال واقعی کشور و آزادی و آبادانی آن به کار می رود.

به امید سر  افرازی و پیشرفت سریع میهن عزیزمان در جهت کاهش دردها و الام این ملت رنج کشیده و

تشنه موفقیت.

به امید انروز